TSS oraz synchronizacja mocy z tętnem

Pierwszy temat: W jaki sposób zostaje wyliczony wskaźnik TSS (ang. Training Stress Score – wskaźnik obciążenia treningowego)?

W pierwszej kolejności posługujemy się wzorem: TSS = (sec x NP x IF) / (FTP x 3600) x 100, gdzie:

sec – czas pracy mierzony w sekundach.

NP – moc znormalizowana, parametr informujący o łącznym koszcie brutto. Pokazuje wartość naszej dystrybucji mocy, gdyby przebiegała ona w rytmie liniowym, stałym – np. w warunkach jazdy na trenażerze, bądź podczas czasówki pod górę o jednakowym nachyleniu przy bezwietrznej pogodzie, gdzie wartość mocy znormalizowanej do średniej jest prawie identyczna.

IF (Intensity Factor) – stosunek mocy znormalizowanej do progu FTP (funkcjonalnej mocy progowej / IF [%] – procent mocy progowej). Dla przykładu: średnia moc znormalizowana z treningu wyniosła 250W. Dzielimy ją przez wartość FTP (285W – dane trenera). Po przeliczeniu otrzymujemy wartość IF = 0,87 , która jest odzwierciedleniem intensywności danego treningu.

FTP (Functional Threshold Power) – najwyższa średnia moc z jednogodzinnej czasówki.

3600 – liczba sekund w godzinie.

Ustawienia TSS i IF można zaprogramować na bieżące wyświetlanie w Twoim Garminie / Joule GPS w polach danych. Na podstawie aktualnego TSS obserwujemy bieżące obciążenie treningowe, które jest o wiele lepszym wskaźniekiem od czasu czy kilometrów.

hrTSS – czyli wskaźnik obciążenia treningowego wg tętna. Wyliczany jest na podstawie ustawionego progu LT oraz czasu spędzonym w strefach treningowych. hrTSS nie jest tak dokładny jak TSS, który wyliczany jest na podstawie danych z mocy. hr TSS wyliczany jest po przeprowadzonym treningu.

Drugi temat: 20 minutowy interwał w strefie LT.

Wykres 1. 20 minutowy interwał w strefie LT. Krzywa mocy (W) i krzywa reakcji tętna (bpm).

Tętno (odpowiedź organizmu na wysiłek) zareagowało dopiero w 8 minucie interwału, podczas gdy praca (generowana moc) wykonywana była od pierwszych sekund ćwiczenia. Na powyższym przykładzie uzyskanie za wszelką cenę wartości tętna od początku interwału w strefie LT spowodowało by, że wykonalibyśmy praktycznie zupełnie inny trening niż zadany. 

Trenując tylko z monitorem pracy serca zawodnik najczęściej wchodzi w strefę Vo2max w fazie początkowej (wg. generowanej mocy – której notabene nie widzi) a dopiero później uzyskuje strefę LT (synchronizacja tętna z mocą).  Efektem ubocznym będzie szybsze zużycie glikogenu wątrobowo – mięśniowego, oraz spadek efektywności pracy podczas powtórzeń, a także większy koszt energetyczny interwału.